Maartje Stapel

Maartje Stapel (2002) onderzoekt in haar werk het fundamentele en de essentie. Met een sterk gereduceerde beeldtaal stelt zij vragen over wat schilderkunst — en bij uitbreiding kunst — kan zijn. Wit textiel, rasters en eenvoudige geometrische vormen vormen daarbij haar voornaamste middelen. Haar werk sluit aan bij een traditie van minimale ingrepen en een fundamentele zoektocht.

Kunstenaars als Willy De Sauter, Robert Ryman en Agnes Martin zijn hierin belangrijke referenties voor Maartje. Niet om hun beeldtaal over te nemen, maar vanuit een gedeelde aandacht voor oppervlak, structuur, licht en ruimte. Het raster speelt in het werk van Maartje een bijzondere rol. Door het doorschijnende textiel blijven zorgvuldig gekozen rasters en vormen gedeeltelijk zichtbaar. Zo ontstaat een ruimte achter het oppervlak die zich niet onmiddellijk prijsgeeft en aandacht vraagt van de kijker.

Waar Fontana het doek opensneed en daarmee letterlijk de ruimte achter het schilderij zichtbaar maakte, maakt Maartje geen incisie. Bij haar ontstaat die dimensionaliteit op een stillere manier: door transparantie, gelaagdheid en de aanwezigheid van wat zich achter het oppervlak bevindt. Plooien, naden, spanning en kleine verschuivingen maken deel uit van het werk. De formele helderheid blijft daarbij verbonden met iets gevoeligs en persoonlijks. Haar werk vraagt niet om onmiddellijk begrepen te worden, maar om tijd, nabijheid en aandacht.

Maartje Stapel woont en werkt in Amsterdam, Nederland.